wydał kilka związanych z Instant Art kaset, oto co głosi obuszy katalog/Obuh released some tapes by Instant Art or it's members:

Instant Art: Put It On Darling

Pierwszy, dotąd nie publikowany materiał (1986) warszawskiej grupy powstałej na gruzach legendarnego RADIO WARSZAWA. Niezwykły ciąg kalejdoskopowych utworków - groteska, ironia, duch niezapomnianych The RESIDENTS. Prawdziwie ekscentryczny zacier znad Wisły!

The first, unreleased material (1986) of the Warsaw group, arised on the ruins of legendary Radio Warszawa.


Instant Art: Fragmenty Nieznanego

Najciekawsze (wg OBUHA) utwory z autorskich kaset ("Dialogi i pieśni masowe", "The Wormy Love") i wcześniej nie publikowane nagrania prezentujące bardziej eksperymentalne, zadziwiające oblicze tej nie docenianej grupy. Od znakomitych piosenek w rodzaju "Buraki idą na rolę", czy "Half Live, Half Love" do zagadkowych kompozycji z innego wymiaru ("Pustynia", "Dwuwymiarowy kraj"). Konieczny nabytek dla wszystkich zainteresowanych polską (i nie tylko) muzyką niezależną.

live play"Buraki idą na rolę" save as

live play"Dziwne żółtka" save as

The TABLE: Church Songs

Urzekające, pełne ciepła i dziwnego smętku piosenki nie-piosenki międzynarodowej efemerydy Krzysztofa Żu-Żu (ex-RADIO WARSZAWA, INSTANT ART). Pośród rozlicznych instrumentów klawiszkowych, dmuchanych, perkusyjnych, oraz głosów - cudowne śpiewy Arny Valsdottir z Islandii. Ulubione rejony OBUHA - The RESIDENTS, HUMAN FLESH, The TABLE...


Jerzy Caryk: Sygnały

Pierwsza część trylogii Jerzego Caryka (ex-INSTANT ART). Dźwięki konkretne i karkołomne wprzęgnięte w kierat gotyckiej i nie pozbawionej delikatności, postindustrialnej muzyki. Sygnały!


Jerzy Caryk: Głosy

Archetypowe rytmy i hipnotyczne struktury tworzone głównie za pomocą elektronicznie przetwarzanego głosu. Druga, wyśmienita część niezwykłego tryptyku. Post-industrialna Laurie Anderson???



Artykuł Macieja Chmiela z warszawskiej Wyborczej (nr 234 z 6.10.93)

JESTEM Z MIASTA (10)

Instant Art

Jeżeli traficie na występ zespołu, którego członkowie mają ciała pokryte farbami, jeśli muzyce towarzyszy pokaz slajdów i filmów wideo, a dźwięki docierające do waszych uszu znajdują się na granicy słyszalności i genialności, to z pewnością jest to koncert grupy Instant Art.

"To nie jest koncert, to pokaz" - zaprotestowałby z pewnością Jerzy Caryk, założyciel i lider zespołu, absolwent Wydziału Grafiki warszawskiej ASP. Istotnie, w czasie występów Instant Art, awangardowej formacji rockowej, sztuki wizualne i muzyka nakładają się i uzupełniają. Slajdy rzutowane są na siatki ustawione w ten sposób, by stworzyć wrażenie trójwymiarowości, a współpracująca z Instant Art grupa Aktywna Telewizja emituje enigmatyczne ejakulacje wizyjne.

Zespół Instant Art zawiązał się jako duet w 1988 roku. Jerzy Caryk i inżynier Krzysztof Żukowski byli już wcześniej (choć nie równocześnie) członkami grupy Radio Warszawa. Ta legendarna formacja uważana jest za polski odpowiednik The Residents.

Caryk i inżynier Żukowski na początek postanowili budować swoją tożsamość przez nawiązanie do twórczości grupy This Heat. Ten okres dokumentuje kaseta "Dialogi i Pieśni Masowe". Drugą edycję "Dialogów..." tworzy już trio. Nowym członkiem grupy zostaje elektronik Ryszard Rogocki. W tym składzie Instant Art wyjeżdża w czerwcu 1991 roku na stypendium do Holandii, czego efektem jest studyjna kaseta "The Wormy Love", wideoklip do piosenki "Half Live, Half Love" oraz dwa 20-minutowe filmy wideo emitowane symultanicznie jako część instalacji prezentowanej w Wiedniu we wrześniu 1991 roku.

Sukcesy twórcze nie przekonały jednak melancholijnie nastawionego do rzeczywistości inżyniera Krzysztofa Żukowskiego, który postanowił odejść z zespołu. Ten bolesny cios nie załamał pozostałych członków grupy. Znów jako duo tworzą muzykę do filmu "Pustynia" Marii Poszwińskiej, a Jerzy Caryk jako U-reC wydaje dwie solowe kasety. Druga z tych kaset "Opus Numero Uno" zawiera syntezatorowy pastisz rozmaitych gatunków i stylów muzycznych.


Oraz tegoż Chmiela recenzja (warszawska Wyborcza nr 294 z 17.12.1993)
kasety Caryka wydanej własnym sumptem

U-REC

Opus Numero Uno U ReCordings: MC

Pod pseudonimem U-rec kryje się Jerzy Caryk, przed laty współzałożyciel słynnej formacji Radio Warszawa, potem lider grupy Instant Art. Zespół Radio Warszawa nie pozostawił wprawdzie po sobie żadnej płyty, ale zyskał status kultowy dzięki koncertom, które zamieniały się w niecodzienne spektakle.

Instant Art kontynuuje w pewnym sensie tradycję Radia Warszawa i cieszy się mirem wśród rodzimych zwolenników rockowej awangardy, choć nie jest zespołem tak wpływowym, jak słynna grupa-matka.

Dzieło, które Caryk prezentuje na kasecie Opus Numero Uno, składa się z dziesięciu, w większości instrumentalnych, utworów zarejestrowanych w studiu Dziekanka. Głos pojawia się rzadko, w formie krótkich surrealistycznych wtrąceń rozmieszczonych w głębi pejzażu nakreślonego przez elektroniczne instrumenty z dodaną gdzieniegdzie gitarą. Słuchałem tej kasety z zaciekawieniem, ale bez szczególnej ekstazy, tak jak słucha się ścieżki dźwiękowej nieznanego filmu.

W muzyce elektronicznej dominują dziś dwa nurty. Jeden z nich tworzą zespoły typu The Orb, produkujące kilkunastominutowe, natchnione suity. Drugi nurt to grupy z kręgu muzyki tanecznej, bombardujące nas tanecznymi utworami o bestialskich rytmach.

Jerzy Caryk idzie własną drogą i za to mu cześć.



Strona upamiętniająca Radio Warszawa http://serpent.pl/tpr/radiowarszawa